TOP
sharenting
Opvoeding Ouderschap

Column | Sharenting: Mijn blog, onze kinderen en ónze privacy

Sharenting, het online delen van het hele hebben en houwen van je kinderen. Te pas, maar als je het mij vraagt vooral ook te onpas. Maar hoe zit het dan met mijn blog, onze kinderen en ónze privacy? Nou, mijn kids blijven zolang ik het in de hand heb onzichtbaar. En dit is de reden:

 

Journaal

Het is zaterdagavond 19.30 uur. Ik kijk bij hoge uitzondering naar het journaal. Deze uitzending blijkt een onderwerp te bevatten waarvoor ik bang was dat het echt zou kunnen bestaan. Een onderwerp waar in mijn ogen ook veel te vaak ontzettend lichtzinnig over wordt gedacht. Ergens snap ik dat ook wel, want het is eigenlijk te schokkend om het zelf te bedenken. Maar door deze nieuwsuitzending besef ik maar weer eens dat de privacy van mijn, ónze, kinderen een groot goed is…

 

Waarom?

Heel veel mensen kiezen ervoor om foto’s van hun kinderen online te zetten. Want je tijdlijn volgooien met je mooiste bezit is immers het leukste wat er is, toch? Tja, dat vraag ik me af. Zo zag ik laatst een foto voorbij komen waarop het kind in kwestie een woedeaanval in een winkel had. Waarom neem je de moeite om daar dan eerst rustig een foto van te gaan staan maken en het dan vervolgens ook nog eens het wereldwijde web op te gooien? Volgens mij heb je op zo’n moment wel wat beters te doen toch? Aan de reacties onder het bericht te zien vond iedereen het overigens hilarisch. En heel herkenbaar. Persoonlijk kon ik me maar moeilijk verplaatsen in die moeder. Ik had eerlijk gezegd alleen maar medelijden met het kind…

 

Alles voor de likes?

Maar oké, over het algemeen zie je alleen maar leuke, lieve en vooral schattige afbeeldingen voorbij komen. Het ene kindje is nog mooier dan het andere. En als je het mij vraagt, ik heb natuurlijk de mooiste kinderen van iedereen. Zo maakte ik laatst zo’n ontzettend schattige foto van mijn dochter die ik het liefste op Instagram en de hele santenkraam had gedeeld. Tegenwoordig lacht ze namelijk als ik daar om vraag. Dan krijg ik de meest geweldige grimas van haar! Oogjes dichtgeknepen en de tandjes bloot. Gegarandeerd goed voor heel veel likes. Maar, no offense,  persoonlijk doe ik niet alles voor de likes. 

 

Goede afspraken

Voor ik in 2016 begon met bloggen én de bijbehorende social media heb ik eerst een goed gesprek gehad met mijn manlief. Want bloggen en privacy, tja dat kan best met elkaar in de clinch komen. Want waar leg je de grens? Nou, mijn manlief houdt er sowieso niet van om in de picture te staan, dus dat was snel geregeld. Ik maak er trouwens zelf ook nooit een geheim van dat ik een haat-liefde verhouding met social media heb. Wat je het internet op slingert krijg je er (nauwelijks) vanaf. Voor ons was het daarom een logisch gevolg dat onze kinderen alleen onherkenbaar in beeld zouden komen. Mijn keus om online zichtbaar te zijn is namelijk niet de keus van mijn kinderen. Zolang zij de eventuele gevolgen van het online zijn nog niet volledig kunnen bevatten zal ik ze daar tegen beschermen. Punt. Ik zou daarom ook laaiend zijn wanneer iemand anders een foto van mijn kinderen online zet.

 

Pedofielen

Waar maak ik me zo druk om? Nou dat nieuwsbericht dus. Mijn onderbuikgevoel blijkt jammer genoeg juist te zijn. De onderzoeksredactie van RTL Nieuws heeft namelijk ontdekt dat pedofielen op grote schaal miljoenen foto’s van Facebook en Instagram uitwisselen op een of andere Russische website. En nee, dat gebeurt niet eens op het moeilijk toegankelijke darkweb. Deze Russische website ziet er op het eerste gezicht heel normaal uit, maar blijkt meer dan drie miljoen foto’s van kinderen te bevatten. Onschuldige foto’s zoals vakantiekiekjes op het strand of bij het zwembad die vaak door de ouders, of de kinderen, zelf online zijn gezet. Oh, heb ik al verteld dat deze onschuldige foto’s worden voorzien van de meest schunnige titels en dito commentaren?

 

Privacy?

Een tijdje geleden las ik een blog, ik weet zo even niet meer van wie. Zij vond het vreemd dat ze van de juf geen foto mocht maken van haar kind die lekker in de klas aan het spelen was. Met andere kinderen. Ze kon het zich ook niet voorstellen dat er ouders zijn die al dat gefotografeer maar vervelend vinden. Haar redenatie: Laat de onschuld winnen van het kwaad en blijf vooral online kinderfoto’s delen! Ik vond dat zo’n gekke en kromme redenatie. Nee, laten we vooral met zijn allen foto’s van onze kids aan de pedo’s blijven voeren…Is het als ouders zijnde niet onze taak om onze kinderen tegen dit soort roofdieren te beschermen?

 

Sharenting

Zoals ik al zei: Mijn blog, onze kinderen en ónze privacy. Mijn keus is niet per definitie de keus van mijn kinderen. Waar ik van mening ben dat ze zich nergens voor hoeven te schamen, omdat ze nou eenmaal goed zijn zoals ze zijn, kunnen mijn kids daar in de puberteit wel eens heel anders over denken. Om nog maar te zwijgen over wat er eventueel met de foto’s zou kunnen gebeuren als ze eenmaal online staan.

Waar komt die behoefte toch vandaan om in een wereld, waar alle grenzen toch al zo aan het vervagen zijn, álles maar met die wereld te moeten delen? Hoeft er dan niks meer privé te zijn? Sharenting, ik doe er bewust niet aan mee.

 

sharenting

Gera Stockschen

Moeder van drie prachtige kinderen, levensgenieter, fanatiek. Kan moeilijk stilzitten, is gek op ijs en chocola.

«

»

9 COMMENTS
  • Gaby
    7 maanden ago

    Ik zou persoonlijk ook nooit een foto van het kind van een ander posten omdat ik dit zelf ook niet zou willen.

  • Rosita
    7 maanden ago

    Ik deel geen foto’s meer van mijn zoon online. Alleen soms nog op mijn persoonlijke Facebookprofiel, die afgeschermd is. Op mijn blog heb ik het nooit gedaan.

  • Yvonne
    7 maanden ago

    Ik doe niet aan social media. Heb alleen Whatsapp. Daarvoor gebruik ik een afbeelding en geen foto als profiel. Ik stuur geen foto’s door. Alleen aan familie. Heel af en toe. Ik vraag of zij geen foto’s van onze kids op sociaal media willen zetten. Ook op school heb ik aangegeven dat foto’s maken mag, maar alleen geplaatst mag worden met onze toestemming.
    Ik ben dus voorzichtig. Dit nieuws bevestigt alleen maar onze keuze. De omgeving begrijpt dat lang niet altijd. Jammer dan.
    Ik geniet van onze kids, ben supertrots op ze. Maar het zijn ónze kinderen.

  • Kris (de flopvader)
    7 maanden ago

    ‪Hier toon ik de kids voluit online, maar ik heb me voorgenomen te stoppen binnen 4j wanneer men oudste 12, middelste 7 en jongste 5 zullen zijn, zodat het hen niet achtervolgt in hun ‘tienerjaren’… Dan alles offline/boem/gedaan/ni‬euwe uitdaging… Foto’s van naakte kids = not done tenzij ze 3min oud zijn en op een weegschaal liggen(voor privé gebruik/herinnering tenminste)? En wat betreft de school, hier post de school regelmatig via fb fotos en de juf zet alles in een online album op de site. Als je daar als ouder ECHT een probleem mee hebt kan je dit aangeven maar…. we leven wel in 2018… zelfs ons kinderdagverblijf heeft een whatsapp groep, en we vinden dat TOP! Mama blijft ook hier op de achtergrond, maar als je goed zoekt kom je ze hier en daar tegen ?

  • Lazy Bird
    7 maanden ago

    Je hebt helemaal gelijk! Ik blog nu zelfs ook zelf ‘anoniem’.

  • Melanie
    7 maanden ago

    Privé post ik wel eens foto’s van al mijn kinderen. Maar voor mijn blog ben ik vele malen voorzichtiger. Mijn oudste wilt het niet jongste zoon vind het pria maar kan devgeolgen nog niet overzien. Dus plaats hem ook vrijwel nooit. Ijn dochter plaats ik wel. Maar zodra zij naar school gaat, plaats ik haar ook in de anonimiteit. Maar nu mijn og steeds sneller groeit, twijfel ik al steeds meer of ik hier goed aan doet. En na het nieuws van afgelopen zaterdag moet ik er nog maar eens goed over na gaan denken.

  • Roelina
    7 maanden ago

    Mooi artikel gera. Ik vraag me om die reden ook vaak af of ik het juiste doe. Net als Christa post ik ook nooit fotos met bloot of met frintaal hun gezicht erop. Ook probeer ik ze altijd vanaf de rug te fotograferen. Ik kijk dus wel uit.

  • Kim
    7 maanden ago

    Ik ben het helemaal met je eens. Ik heb er bewust voor gekozen om mijn kind niet herkenbaar online te plaatsen. Niet op mijn blog, maar ook niet op mijn privé sociale netwerken. Dit heb ik ook aan mijn omgeving duidelijk gemaakt!
    Ik merk dat ik de afgelopen tijd ook steeds meer zoekende ben, naar wat ik wil met mijn blog. Ik deel nu heel veel persoonlijke dingen (mijn eigen dingen), maar twijfel soms of ik wil dat dit altijd terug te vinden is.

  • Christa
    7 maanden ago

    Ik plaats wel zo nu en dan foto’s van de kinderen, maar ik bekijk heel bewust welke foto’s ik plaats.
    Geen badfoto’s, naaktfoto’s etc. En natuurlijk geen foto’s waar ze zich voor zouden kunnen schamen.
    In de klas maak ik wel foto’s maar deze post ik niet online. Sowieso ben ik voorzichtig met plaatsen van foto’s van andere kinderen. Mocht ik een foto willen plaatsen met een kindje van een ander dan vraag ik altijd eerst toestemming.

what do you think?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *