TOP
Thuisblijfmoeder
Emancipatie Maatschappij

Vloeken in de kerk | Ik ben een trotse thuisblijfmoeder!

Vandaag vloek ik lekker verder in de kerk: ik ben namelijk een trotse thuisblijfmoeder! Gisteren schreef ik een blog over de vrouwenemancipatie omdat ik me afvraag of we hier met zijn allen niet in doorslaan. Begrijp me niet verkeerd, ik vind dat mannen en vrouwen gelijk zijn aan elkaar, maar sommige dingen kunnen wij vrouwen nu eenmaal niet. Zo is de man, in het algemeen, fysiek sterker dan de vrouw. Ik borduur nog een klein stukje verder op het artikel van gisteren…

Mijn stelling (met dank aan iemand die een reactie achterliet):

Vrouwenemancipatie slaat door als de mannelijke levensstijl tot norm wordt verheven

 

Kabinetsbeleid

Het is ons huidige kabinet een doorn in het oog: ondanks het gehanteerde ontmoedigingsbeleid wil de Nederlandse vrouw maar niet (voltijds) buitenshuis aan de slag. Wist je bijvoorbeeld dat kostwinnersgezinnen bijna zes keer meer belasting betalen dan tweeverdieners? Geld is echt niet het belangrijkste, maar het is zeker handig als je het hebt.

Men houdt ons (v) voor dat ons armoede wacht, want je man blijft heus niet je hele leven bij je. Dat zeggen de cijfers immers, het scheidingspercentage ligt hoog. Dank je, een gewaarschuwd mens telt immers voor twee…Waarom heb ik dan toch de bewuste keus gemaakt om mijn ‘carrière’ voor nu aan de wilgen te hangen?

 

Studiefinanciering

Dankzij de vrouwenemancipatie hebben we rechten gekregen. En volgens sommigen, waaronder veel vrouwen, schept dit ook plichten. Je opleiding heb je immers op kosten van de staat gehaald? En dus moet je werken.

Nu de studiefinanciering is omgezet in een lening is dit al helemaal geen argument meer. Daarbij, ik maak geen gebruik van de kinderopvang en ontvang daarvoor dan ook geen toeslag…Betaald het zich toch weer terug! Dat de staat meebetaald heeft aan mijn opleiding is voor mij geen reden om niet voor mijn eigen gezin te zorgen. Ik heb namelijk eerst een aantal jaren gewerkt en wie weet ga ik over een aantal jaar wel weer aan de slag!

 

Zorgtaken

Een veel gehoorde klacht van de vrouw: “‘De man’ doet te weinig, alle zorgtaken komen op mij neer. Ik moet wel minder werken.” Persoonlijk heb ik hier absoluut geen last van. Mijn manlief helpt mij waar hij kan, zelfs nu ik fulltime thuisblijfmoeder ben.

Wel geef ik borstvoeding. Dat is toch echt iets wat manlief niet voor mij kan doen. Dan kolf je toch zodat hij ook een flesje kan geven? Ja, dat zou misschien kunnen. Wij kiezen ervoor om dat niet te doen. Ik ben gemaakt om mijn kinderen te voorzien van eten, manlief bouwt, en met succes, op een andere manier een band met de kinderen op!

En wat nou als een kind veel zorg nodig heeft omdat het gehandicapt is? Dat het kind in kwestie zoveel zorg nodig heeft dat één van beide ouders wel thuis moet blijven, omdat er simpelweg geen andere oplossing is? Nu worden deze ouders in feite dubbel gestraft…

 

De toekomst

Vrouwen moeten werken, dat is goed voor je financiële zekerheid…Ik krijg ontzettende jeuk van deze uitspraak. Wat goed is voor de vrouw is ook automatisch goed voor de kinderen en het gezin? Ik geloof er niet in. Of moet ik andere dames, een enkele heer daargelaten, betalen om op mijn kindjes te passen zodat we maar voldoende werkgelegenheid creëren? Waarom word ik af en toe scheef aangekeken wanneer ik vertel dat ik gratis en voor niks voor mijn eigen kindjes, de toekomstige generatie, zorg? Ik zorg liever zelf voor de toekomst die ik gebaard heb, wie kan het beter dan hun eigen moeder?

Mijn oudste heeft mij meegemaakt als werkende moeder en als thuisblijfmoeder. Ik vroeg hem eerlijk te zeggen welke moeder zijn voorkeur heeft. Sinds ik thuis ben vindt hij mij een leuker mens. Ik heb meer tijd voor hem en we doen veel meer leuke dingen. Dat is waar het allemaal om draait, toch? En bovenal, er is geen stress meer…

 

Afbeelding Huisvrouw en kinderen ruimen speelgoed op: New Africa – Shutterstock.

Thuisblijfmoeder

 

 

Gera Stockschen

In steekwoorden omschrijf je mij het beste als: boekenwurm, blogger, tekstschrijver. Bovenal vrouw van de liefste, moeder van drie lieve kinderen en in verwachting van de vierde. Ook nog eens gek op eten en een echte levensgenieter die moeilijk stil kan zitten.

«

»

8 COMMENTS
  • nicole orriens
    9 uur ago

    Emancipatie wordt nu gelijkgesteld aan arbeidsparticipatie helaas. Ik vind het echt absurd. Mannen zijn inderdaad tot de norm verheven…

  • Linda
    9 uur ago

    Ik ben drie maanden een werkende mama geweest en had geluk dat mijn moeder aanvood om als gastouder op te passen. Daarna contract niet verlengd en tijdens de crisis thuis komen te zitten. Waren wel pittige jaren financieel en hebben daardoor veel moeten uitstellen. Wel heel blij geweest dat ik die tijd met de kinderen heb kunnen doorbrengen en ook als pleegouder crisisopvang kunnen doen voor andere kinderen. Ondertussen voor mezelf begonnen wat ideaal is nu ze beiden naar school gaan. Wel naar de overblijf maar na school ben ik er voor ze en vaak werk ik dan nog door in de avonduren.

  • Lodi
    2 jaar ago

    Hier precies zo. Ik ben gestopt met werken omdat de zorg voor de kinderen te zwaar werd ( ze hebben beide een chronische ziekte) in combinatie met werken. Nu ben ik veel ontspanner. De jongens krijgen hun zorg en de stress is thuis weg. Voor ons de ideale situatie al besef ik elke dag hoeveel geluk ik heb dat we dit kunnen.

    • Gera
      2 jaar ago
      AUTHOR

      Wat vervelend om te horen dat je kinderen een chronische ziekte hebben! Ik kan me voorstellen dat het heftig is om dan alles te moeten combineren. Wat fijn dat het voor jou ook mogelijk is om thuis te zijn voor de kinderen. Het scheelt zeker een berg stress!

  • Patricia
    2 jaar ago

    Weet je wat volgens mij het belangrijkste is: een gelukkige mama zijn. Ken dames die ongelukkig werden door alleen maar met de kids in de weer te zijn. Eentje heeft zelfs aupair genomen, omdat ze ook graaf verder carrière wilde maken. Ik snap dat. Ben zelf ook benieuwd naar wat ik ga doen. Heb al elf jaar eigen bedrijf; dat is voor mij ook een soort van kindje. Loslaten kan ik dat denk ik niet.

    • Gera
      2 jaar ago
      AUTHOR

      Het draait allemaal om balans denk ik. Het bloggen is bijvoorbeeld ook echt mijn ding geworden. Ik verdien er niks mee, dus werk kan ik het -nog- niet noemen. Ik maak daar ook tijd voor vrij. Persoonlijk vind ik het moeilijk te rijmen om allebei fulltime te werken en de kids met drie maanden naar de opvang te brengen. Als ze één jaar zijn kan ik het me al meer voorstellen…
      Ik werkte in de zorg en ik zorgde ervoor zoveel mogelijk avond- en nachtdiensten te draaien zodat ik overdag thuis was. Ik vond dat erg heftig en had weinig energie over ook al werkte ik ‘maar’26 uur op papier.

  • Charel
    2 jaar ago

    Ik zou ook echt graag zelf voor mijn kindjes willen zorgen! Ik vind af en toe oppas zeker niet erg, ik doe dat namelijk bij 2 gezinnen ook. Maar je neemt toch kindjes om mama te zijn en te willen zorgen voor!? Mama’s horen voor de kindjes er te zijn! #Mijnmening hihi

    • Gera
      2 jaar ago
      AUTHOR

      Af en toe oppas is zeker niet erg, niemand kan het alleen…Ik ben er wel voorstander van om zoveel mogelijk dezelfde oppas hebben zodat je kindje en de oppas een goede vertrouwensband op kunnen bouwen. Ik deel je mening, daarom zeg ik zelf al dat ik even lekker aan het vloeken ben in de kerk hihi.

what do you think?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *